Çocuklar ve Gençler için Yazı Demeti

Geçen gün, Güneş’le Haymatlos’ta otururken zihnimde parça parça beliren düşünceleri sigaralarla ilişkilendirme çabasına girdim. Güneş’in babaannesiyle Zeytinli Rock’a gitme fikrini tebrik ettikten sonra kendi mide sorunlarıma daldık. Sigaralarla düşüncelerimi birleştirirken, dönen şeylerin, kaybolan şeylerin ve bu döngüyü kırma düşüncesi zihnimde canlandı. Reflüyü, mutsuzluğu ve karmaşık düşünceleri sindirmenin belki de daha kolay olabileceğini düşündüm. Ancak sabah kahvesi ve sigaradan sonra mide sorunlarım yine nüksetti. Günümüz hastalığı olarak düşündüğüm bu durumu bünyemde nasıl barındırdığım konusunda merak etmiyorum. Optimist bir yaşam öneriliyor, ancak ben önerilenleri ve son kullanma tarihlerini okumadığım için bu optimist dünyada kendime yer bulamıyorum.

Etrafımda dönen şeyler genellikle yarıda kalanlar, içsel ikilemler, bedensel yıkımlar ve mide bulantıları oluyor. Boşluklardan oluşan odamda, sürekli bir yolculukta olduğumu düşünüyorum, ancak ulaşabileceğim en uzak yerin Bilkent ve Kennedy Caddesi arasında olduğunu düşündüğümde, diğer yollarla ve kestirmelerle majör küslükler yaşıyor ve barışmayı reddediyorum. Kendi benliğimi unutup her şeyle barışınca, tamamlanmayan buruklukları ve arada kalmışlıkları tekrar içime katıyorum. Başarı elde edemediğim ve bir yere varamadığım için, aynı yerde aynı insanlarla mutsuz partilere katılıp kendi içime kapanıyorum. Tek sokaklı şehirleri, tek tip mutsuzlukları, tekil başkaldırıları, avare tenleri özlüyor ve çıplaklaşmak istiyorum. Yarı yoldayım; yolun çeyreğinde levhaları düzeltmek, beynimdeki olağan silsilelere izin vermek ve Haymatlos’ta geçen yıl üst üste geçirdiğim kırk günü vatansız ve mutsuz olarak kutlamak istiyorum. Kalabalıklar arasında güzergahımla et ete kavgalar ediyorum.

Hiçbir şeyin beni tatmin edemeyeceğini, birçok anlamın bir yerlerde yitirilmeye başladığını ve insanların yüzeysel tavırlarının kokan et yığınlarıyla birleşip topluma karıştığını, Kanat Güner’i okuduğumda zaten anlamıştım. On dört yaşımdan beri aynı yerde, duvarlarla ve yeterince manzaralı odamda büyüyüp küçülüyorum. Karmaşık bir yolculuğun basit bir ölümle son bulma ihtimali sinir uçlarımda ve hücrelerimde geziniyor. Her şeyde yarım ve eksik hissediyorum kendimi; akademik hayatta yokum, yüzüme vurup durduğunuz toplumunuzda yokum. Yarım kalan insanlar, yarım kalan sevgiler, yarım kalan hayaller ve duygular beni doğduğum duvarlara ve o anın sıcaklığına sürüklüyor. Şu dört kelimeyi pek de histerik olmayan, keskin bir sesle söylüyorum: “Anne, beni içine al.”

Bu sayfadan alıntı yapın: