Başlamak

Tam da şu an olduğu gibi başlamak, hem heyecanlı hem de bir o kadar yorucudur. Başlangıçta yaşanan yorgunluk, bazen başlamak için normal olan durumları aşmaya çalışmakla ilgili olabilir. Bu süreçlerin ne kadarının istenen sonuca ulaştıracağını bilemiyorum. Ancak tek bildiğim şey, her başlangıcın bir bitişin hediyesi olduğudur. Bitenin daha iyisi veya belki de daha kötüsü olabilir, ama başlamak geride bırakmayı içerir – ya da oldukça önemli olan bir bitişin varlığıyla yaşamak. Geride bırakma konusu, devam eden psikolojik bir kararlılık kıstasıdır. Kimilerine göre geride bırakmak iyileşmektir. Geriye dönüp bakmayan, sanki hiç yaşamamışçasına görünen, çok iyi başlayacaktır. Peki ya bitirmek, geride bırakmak iyileşmek midir? İyileşmek her zaman geçmişe göre midir? Geçmişte kalanı o anda bırakmak iyileşmek midir? Peki ya o anda bırakmak o kadar kolay mıdır?

İçine doğduğun aile, oyuncaklarını paylaştığın oyun arkadaşın, zorla gittiğin okulundaki birkaç arkadaşın, hayatının aşkı sandığın o kişi, iş ortamında öğlen ne yiyeceğini sorduğun kişi, hep gördüğün sokaktaki amca veya bir kedi; kaçı geride bırakılsa akıl ya da kalp daha sağlıklı başlardı? “Başladım ya” hissinin en acı verici tarafı; tekrar bitirmek zorunda kaldığında, bu zorunluluk yüzüne vurduğunda uzaklara bakıp ilk hissettiğin garip hayal kırıklığıdır. Başlamak, bazen öncekini bitirememenin acısıdır. Anne ya da babanı affedememen, belki de artık affetmek için ne yazık ki ihtimalin olmamasıdır. Güzel anıları hatırlamaya başlamak, affedilmeyeni geride bırakmanın hediyesidir. Sana gülümseyerek bakan amcanın ailesine nasıl davrandığını görmek de aklındaki o mükemmel kişinin geride bırakılması gerekliliğini acı bir şekilde göstermektedir. Yani bazen iyiyi de kötüyü de geride bırakmanın gerekliliği bu yaşında çoktan deneyimlemiş bulundun – ne kadar bırakabildiysen.

Bana dersen ki başlamak başlığı altında bu kadar can sıkıcı mı olurdu? Beklenmedik can sıkılması da insanın içinde bitiremediklerini yüzüne vurur. Güya sıfatlandırdığım hayatındaki kişiler, okurken hangi isimlerin ışıklarını yaktı acaba zihninde? Kaçı güldürdü yüzünü, kaçıyla anılarını hatırlamamak için gözünü kırpıp dikkatini dağıttın? Başlamak sence umut dolu değil miydi, madem eskidi neden aklın düşüncelere daldı?

“Çözümü ne ki?”, “Unuttum işte!”, “Başladım işte neden irdeliyoruz?” İşte her başlangıç yorucudur. Başlamak gerekliliğini bilmek, geride bırakmanın yükünü hissetmek, yaşamamış saymak, yaşanana saygı duymak, kabullenmek, affetmek, bir tebessümle hatırlamak, pişman olmak, ağlamak, haykırmak, eski duygu ve düşünceleri o kadar da aynı hissetmemek, susmak, düşünmek, kabullenmek, susmak, arayışa geçmek ve bitirmeyi bilmek. Bitirmeyi bilmenin yeni olana açtığı yol. Başlayabilmek için bitirebilmek… Bazı güzellikler de bitmelidir ki, yenisi başladığında önceki bir tebessümle yad edilebilsin. Aile, arkadaş, bir gezi, sevgili, evlilik, dostluk, nefret, aşk, kahkaha, okuduğun kitap, kaybettiğin o güzel bileklik, kim bilir daha nelerin… Yenisi için, farklı sevdiğin yolları denemen için, bazen de bitirmenin varlığıyla bitirmeyi kabullenmelisin.

Bu yazıdan sonra bir kağıda bunca zaman bitirdiklerini yaz. Sonra bitirdin sandıklarını. Başladıklarını, başladın sanıp tekrar bitirdiysen bir daha yaz. Hayatında bitirmene sebep olanı da, bitirememe sebebini de; sana nelerin neyi başlattığını da bugün kendine hatırlat. Hatırlat ki bitirdiklerin başladıklarına son borcunu ödesin. Unutma sonunu getirene kadar yaz. Çünkü bir sonraki adım için başladığını bitirmelisin. Tüm yorgunluğuna değecek başlangıçlar dilerim. Her bitişin bitiş olmadığı, başlangıçlarla dolu bir yıl da…

Bu sayfadan alıntı yapın: