Boğazıma Bağlı Zihniyetle Korkularım

Bugün oturup ağladım, her şey için. Kaybettiğim ve kaybetmekten korktuğum her duygu için bağırmak istedim. “Ben korkuyorum” diye haykırmak istedim tüm dünyaya. Kaygılarım çok büyük, altında eziliyorum. Beni es geçin demek istedim. Evet, 23 yaşındayım ama karanlıktan korkarım, yüksek sesten korkarım, çizgisi olmayan öfkeden korkarım. Korkarım insanlığını kaybetmiş insanlardan ve en çok kendimden, onlara dönüşmekten. Zincire bağlı kalmaktan, kördüğüm gibi bağlanmaktan korkarım. Özgürce yaşayamazsam, haklarımı savunamazsam, ezilirsem, ezersem diye hep korkarım.

Mücadelem koca bir zihniyetle duvar olsa aşarım, yol olsa yürürüm, dağ olsa ezer geçerim; ama zihniyet içimde koca bir dünya. Ne yana dönersem hep karşılaşıyoruz. Arkamı dönüp gidemiyorum, gölge gibi peşimde düşünceler, sesler, yüzler kafamın içinde dönüp dolaşıyor. Onlara esir olmamak için defalarca kaçıyorum. Kaçtığım kendim aslında. Ne kadar uzaklaşırsam, ona o kadar yaklaşıyorum. Kabul etme deme! Denemedim mi sanıyorsun? Kolay mı etmek yola onunla değil, yaşadım, hissettim çünkü. İliklerime kadar yaşamak demiyorum ben, o hisse ölmek diyorum. Soyutlanmak diyorum. Seni öyle bir çekiyor ki geriye kaldığın yerden devam bile edemiyorsun. Hisler, yoğun bir o kadar derin anlamsız koca boşluğun içindeki karanlık seni, beni yutar.

Yutulmak mesele değil de, bari orada korkularım ve zihniyet peşimi bıraksın!

Kaçtığın her şey sana dönmez mi sanıyorsun? Soluksuz koştuğun bu yolda karşına çıkmaz mı? Savaştığın her insan, yolu yarılamak mı mesele yoksa bitirmek mi? Hala içimde koca bir soru işareti. Belki de bitiremediğim için soruya cevap veremiyorum. Belki de bitirmek istemiyorum. Soru içinde soru, tilki içinde kuyruk; hepsi birbirine görünmez ipliklerle bağlı. Ben o ipi tutuyorum, bırak diye bağırıyor içimdeki yarım kalmış çocukluk ve direniyor, bırakmamak için. Bitmiş gençliğim her şeye rağmen yaşamak demiyorum ben buna.

Her şeye rağmen ölmek diyorum. Bunu somut anlama çünkü bazen hislerin ölür, düşüncelerini gömersin. Korkularını endişelerini bir koca zihniyeti kapatırsın, kapkara toprakla. Sonra uzunca soluklanırsın, bitti sanırsın; meğer her şey yeniden başlamış. Derinliğim, kendime toprağım da. Üzerime dökülen çiçekler, kaybettiğim her şey için verilmiş bir ödül gibi aslında. Ama ben çiçek değil, sadece kitap okumak istiyorum çünkü varoluşuma şahit olduğum zaman bulabiliyorum. Elimden tutan biri varmış gibi hissediyorum ve yeniyorum tüm bu düşünceleri. Artık korkmuyorum dediğim tek dünya satırlarım. Özgür olduğum tek yer yazılarım. Ayakta durmamı sağlayan omuriliğim, kalemlerim. Ben onlardan ibaretim ama onlar benden değil. O yüzden yazdıkça bağlanıyoruz birbirimize. O eşsiz bağı seviyorum, savaşmam da bana yardımcı olan tüm satırları, kelimeleri ekliyorum kalbime. Ve kapatıyorum kitabımın sonlarına gelirken.

Şimdilerde hiç olmadığım kadar korkusuz, cesur; ama hala endişeli. Hiç geçmeyecek gibi gelse de her şey gibi onun da sonu gelecek biliyorum. Özgürlüğümü havada, karşımda duran zihniyeti kalemimin ucunda sayfalara bıraktım. Şimdi bana ait değil, rahatça uyuyabilirim. En azından bugün yastığıma ağırlık yapmayacak kafam, onun adına huzurluyum.

Bu sayfadan alıntı yapın: